Gdzie echo wybitnie daleko niesie,
Pośród wielu iglastych drzew,
Rósł jeden mały liściasty krzew.
Nie widział często słoneczka,
Nie docierała do niego rzeczka,
Nie było w pobliżu żadnych atrakcji,
Więc krzew czasem doznawał frustracji.
Stał w cieniu w zimie i w lecie,
Nic nie wiedział o wielkim świecie.
Myślał, że jest niepowtarzalny
Lecz dla nas wydawałby się banalny.
Jednak coś się zmieniło razu pewnego,
Zobaczył nagle człeka dziwnego.
Nie miał złych przeczuć żadnych,
Więc człek ten wydał mu się... ładny.
Na jego ramieniu coś się błyszczało,
Jakby słoneczko wesołe się śmiało,
Radosny promień rozbłyskał w oku,
I rozświetlał głębie mroku.
Człek spojrzał na krzew radosny,
Który przybrał barwy wiosny.
Zamachnął się przedmiotem błyszczącym
Aż krzew... uległ siłą tnącym...
Las w wersji dla "lubiących naturę inaczej" :p
